Mevrouw Smit van kamer vier is haar telefoonoplader thuis vergeten. Of wij er één te leen hebben? Ja hoor! In onze huishoudkast staat een volle big shopper met vergeten kabeltjes. In Lunia bewaren wij alles wat we vinden in een grote plastic bewaarbak in de linnenkamer. Begin van het nieuwe jaar ruimen we alles op.
Wat zijn eigenlijk de regels omtrent gevonden voorwerpen? Het Burgerlijk Wetboek zegt in Boek 5, artikelen 5 tot en met 12, dat een vinder van een voorwerp dit direct moet melden bij de gemeente of de eigenaar. De vinder moet het voorwerp goed beheren. Na een jaar (bij aangifte) kan de vinder eigenaar worden. Bij gebrek aan aangifte geldt een termijn van twintig jaar, maar voor voorwerpen van geringe waarde (< 450 euro) geldt een bewaartermijn van drie maanden. In de bak liggen zeven halfvolle flessen met shampoo, waarvan de schoonmaak zich afvraagt of het opzettelijk is blijven staan. En vijf T-shirts. Veel vaker dan broeken of truien vergeet men T-shirts. En in de bak liggen ook boeken. Is het boek dan gelezen en bewust achtergelaten?
Dan volgt een harde schreeuw uit de linnenkamer, gevolgd door een lach die niet meer ophoudt. Die steeds harder wordt. Ik ga kijken wat er loos is. Een kunstgebit bij de gevonden voorwerpen! Een vinder die voldaan heeft aan zijn verplichtingen, heeft recht op een redelijke vergoeding, aldus het wetboek. Da’s interessant. Bij een redelijke vergoeding wordt gedacht aan 10 procent van de waarde van de vondst. Sterker nog, verderop staat: een vinder die zijn vindersloon niet krijgt, kan dat eventueel via de rechter opeisen.
Eens even kijken: hebben we nog iets van waarde in de grote plastic toverdoos? Leesbrillen. Zonnebrillen. Multifocale brillen. Een gordijn(!). Twee paar schoenen. Een houten beeldje, het prijskaartje zit er nog aan. En sieraden. Die gasten hebben we gebeld, dus hier zit een keurig briefje bij van datum van vinden en het kamernummer. Een herenhorloge. Een armband, een ring en meerdere sets oorbellen. Ik lees de bijbehorende briefjes: gast wil zijn adres niet geven. Mevrouw zegt dat de oorbellen niet van haar zijn. Meneer belt later terug. Mmm, iets te verbergen?
In Lunia’s linnenkamer is er weinig kans op vindersloon, maar wel spullen die je gaat missen, lijkt me. Zo vonden we na een bruiloft chique zwarte herenschoenen. Dus het bruidspaar gebeld en gevraagd te achterhalen van wie de schoenen zijn. Zeven maanden niets gehoord. En dan belt meneer op: hij heeft een uitvaart, of ik zijn schoenen met spoed kan opsturen! Ik breng de kleding naar de textielcontainer. De brillen gaan naar Pearle die ervoor gaat zorgen dat ze in Afrika terechtkomen. En wat zal ik met de sieraden doen? In de tas bij de laders?
Meer Kim Linse?
Kim Linse is columnist van Hospitality Management. Tevens is ze eigenaar van Hotel Restaurant Lunia in het Friese Oldeberkoop.
Blijf op de hoogte!
Twee keer per week het actuele en relevante hotelnieuws in uw mailbox? Registreer hier voor onze digitale nieuwsbrief en blijf op de hoogte.
