Marcel van Aelst is al geruime tijd niet meer betrokken bij de dagelijkse operatie van Hotel Okura Amsterdam. Als vice chairman van Okura Nikko Hotel Management houdt hij zich vooral bezig met de strategische kant van de organisatie. Dat hij in Amsterdam echter nog altijd geen onbekende is, blijkt al voordat het interview goed en wel is begonnen.
Op weg naar de 22e verdieping, waar dit gesprek plaatsvindt, staat een gast bij ons in de lift. Hij kijkt Van Aelst even onderzoekend aan. “U bent toch meneer Van Aelst?” Van Aelst reageert meteen: “Ik herken u van gezicht, maar uw naam is me even ontschoten.” Het blijkt een van de vele vaste gasten die hij nog kent uit zijn tijd als general manager van het Okura in Amsterdam. Er volgt een warme handdruk en een geanimeerd gesprek.
Dat Van Aelst nog altijd wordt herkend, is niet zo vreemd. De 78-jarige hotelier heeft een groot deel van zijn carrière bij Okura doorgebracht en was jarenlang het gezicht van de organisatie in Nederland. Zijn eigen rol is inmiddels wel flink veranderd en ook zijn vaste dinsdag in het hotel heeft hij recent opgegeven. “Ik kwam iedere week naar het hotel voor een vergadering met Michiel (Roelfsema, general manager van Hotel Okura Amsterdam, red.). Die taak heb ik inmiddels opgegeven, dat doe ik niet meer.”
Helemaal verdwijnen doet hij echter niet. “Ik ben hier op het moment dat het nodig is. En zeker als het gaat om nieuwe projecten. Ik wil alleen niet meer vaste uren of een vaste dag hebben.”
Dit is het laatste deel van ons interviewdrieluik met Marcel van Aelst. De andere twee delen zijn hier terug te lezen.
Van hotelier naar bestuurder
Van Aelst begon zijn loopbaan in een hotellerie die nauwelijks te vergelijken is met die van nu. Een van de grootste veranderingen is volgens hem dan ook niet eens een nieuwe manier van gastvrijheid, maar de technologie. Toen hij bij Okura begon, ging een reservering nog letterlijk op papier. “Ik weet niet of je dat nog meegemaakt hebt, maar toen ik hier kwam hing er nog een bord met vakjes achter de receptie. Hier gingen de kaartjes met reserveringen en de restaurantbonnetjes in”, zegt hij. “Gasten meldden zich bij de receptie en vervolgens werd er met de hand een bonnetje, uiteraard met doorslag, gemaakt.”
Dat is inmiddels moeilijk voor te stellen. Technologie heeft niet alleen de manier waarop hotels reserveringen verwerken veranderd, maar de hele bedrijfsvoering. Revenue management, online distributie, data en digitale communicatie zijn inmiddels onderdeel van de dagelijkse praktijk. Maar ondanks al die veranderingen ziet Van Aelst ook iets wat hetzelfde is gebleven. De hotellerie blijft volgens hem een vak waarin mensen centraal staan. Dat zie je volgens hem ook terug in de manier waarop een hotel zich presenteert. “Het is heel belangrijk dat je als general manager of directeur het gezicht bent van het hotel”, zegt hij. “Je kan wel zeggen: ‘nou jongens, ik heb het beste restaurant’. Maar gasten willen daar een persoon bij hebben. Wij blijven een people business.”
Zelf heeft hij dat in zijn loopbaan nadrukkelijk ervaren. In Amsterdam was hij jarenlang een bekend gezicht in de stad en stond hij regelmatig in de krant. “Je moet hier lokaal ook een bekendheid zijn. Je moet er gewoon staan.” Dat ziet hij tegenwoordig minder vaak bij internationale hotelketens, waar managers volgens hem sneller weer vertrekken.
Robin Bruggeman, hoofdredacteur Hospitality Management, met Marcel van Aelst
Zes dagen per week
De grootste verandering in zijn eigen carrière zit misschien wel in de manier waarop hij naar werk kijkt. Van Aelst werkte vroeger zes dagen per week. Ook zaterdag was gewoon een werkdag. “Vandaag de dag is dat minder in de hotellerie en in het bedrijfsleven, denk ik, dan dat het was toentertijd”, zegt hij.
Als hij terugkijkt, realiseert hij zich ook dat die manier van werken een prijs had. Niet zozeer voor zijn carrière, maar voor zijn privéleven. “Ik heb, zeker in de tijd dat we in de Verenigde Staten en Canada woonden, niet de aandacht aan mijn kinderen gegeven die ik ze had moeten geven”, zegt hij. Vervolgens wordt hij heel concreet: “Ik ben niet naar de baseballwedstrijden van mijn zoon geweest en ik heb een dochter die in het provinciale team van Ontario zwom. Ik heb haar nog nooit zien zwemmen.”
Die uitspraak komt zonder grote woorden, maar is misschien wel een van de persoonlijkste momenten uit het gesprek. Van Aelst zegt zelf dat hij nog steeds een workaholic is. Alleen is er inmiddels meer ruimte gekomen om andere dingen te doen: “Ik heb een zoon in Boston en twee kleinkinderen daar. En ik heb een huis op Cape Cod. Daar wil ik gewoon vaker naartoe.” Dat is een belangrijke reden waarom hij zijn vaste dinsdag in Amsterdam heeft opgegeven. “Ik wil als ik drie weken weg ben niet het gevoel hebben van: ik had eigenlijk dinsdag in het hotel moeten zijn.”
“De mensen natuurlijk”
De vraag wat hij zou missen als Okura morgen zou besluiten dat zijn tijd erop zit, levert een antwoord op dat eigenlijk precies past bij zijn carrière: “Nou, de mensen natuurlijk. Zowel mijn gasten als het personeel. En het bezig zijn.” Vooral dat laatste is veelzeggend. Zijn leeftijd ziet Van Aelst daarbij niet als een reden om het rustiger aan te doen. Zolang hij iets kan bijdragen en het leuk vindt, blijft hij dat doen: “Ik kan me niet voorstellen dat ik achter de geraniums zit.”
Dat blijkt ook uit zijn huidige agenda. Hij wil weliswaar meer vrijheid, maar blijft betrokken bij projecten, spreekt met mensen uit zijn netwerk en heeft nog altijd contact met Tokio. Het verschil is vooral dat hij zijn betrokkenheid inmiddels veel meer naar eigen inzicht kan invullen: “Tegenwoordig is het heel makkelijk om vanuit huis een call met Japan te hebben. En voor belangrijke dingen, of bijvoorbeeld voor een interview als dit, kom ik nog met alle liefde naar het hotel.”
Fotografie: Sander Baks Hotel Fotografie
Laat geen kans liggen en ontvang twee keer per week de belangrijkste marktontwikkelingen, trends en praktijkinzichten. Inclusief branchecijfers, interviews en achtergrondverhalen.Meld u nu aan!
