Aan alles komt een einde. Ook aan de zeven jaar dat Hotel Restaurant Lunia te koop stond. In november 2025 had ik een gesprek over het Enjoy-concept en de vraag of dat iets voor Lunia zou zijn. Waarschijnlijk wel. Maar niet met mij...
Ik vond het een spannende winter. In april viel eindelijk het verlossende woord en per 1 juli is Lunia verkocht. Op het moment dat deze editie verschijnt zit ik in Italië, op pad voor mijn andere bedrijf Indereiskoffer, waarmee ik singlereizen voor 50-plussers organiseer.
Was ik ons prachtige horecavak zat? Absoluut niet. Ik geniet er nog steeds van als ik een gast verras met een cappuccino en twee suikerzakjes, omdat ik dat na een jaar nog weet. Ik vraag met oprechte belangstelling hoe het gaat met die zieke schoonbroer in Australië. Gasten in de watten leggen zonder op de voorgrond te staan, dát is hospitality.
Alleen... dat deed ik al lang niet meer. Na vijftien jaar Lunia had ik zo'n beetje alles meegemaakt. Recordaantallen bruiloften. Een stabiele omzet in een bedrijf waar de zomer bepaalt of je in de winter op vakantie kunt gaan. Bijzondere evenementen zoals een fakkeltocht met de zonnewende, wijn-spijsdiners in het bos, de Bercoper Bridgeomloop, trouwbeurzen en de Friese Waterlinieweek.
Maar vooral was Lunia uit zijn jasje gegroeid. Van twee medewerkers naar een team van 31. Van een keuken die eigenlijk meer weg had van een royale kantine, naar koel- en vriescellen in het bijgebouw. Van een bescheiden terras voor de deur naar terrassen die langzaam maar zeker richting de vijver oprukten.
Gastvrouw tot manager
En ik? Ik veranderde van gastvrouw in manager. Mijn dagen bestonden uit brandjes blussen: overboekingen naar wellnesskamers verplaatsen, excuses aanbieden aan bruidegoms omdat het regende en roostergaten oplossen tijdens een dorpsfeest.
Was er eerder geen belangstelling voor Lunia? Jazeker wel. Zeker na de coronajaren kwamen er geïnteresseerden genoeg. Maar telkens liep het vast op hetzelfde punt: de investering. Lunia is geen bedrijf waar je achterover kunt leunen en eens per week de omzet bekijkt. Het vraagt om een manager die meewerkt, meedenkt en meeloopt. En laten we eerlijk zijn: de generatie die daar de energie voor heeft, krijgt tegenwoordig amper een tussenwoning gefinancierd. Laat staan een monumentaal hotel met achttien kamers.
Maar aan dat hoofdstuk is nu een einde gekomen. En zoals dat gaat als je ergens 22 jaar van je leven in hebt gestoken, heb ik alle hoogtepunten, dieptepunten, hilarische momenten, blunders en lessen opgeschreven. Er ligt inmiddels een boek.
Nu alleen nog een uitgever vinden. Dat kan niet moeilijker zijn dan een hotel verkopen dat zeven jaar te koop heeft gestaan... toch?
Ciao!
Laat geen kans liggen en ontvang twee keer per week de belangrijkste marktontwikkelingen, trends en praktijkinzichten. Inclusief branchecijfers, interviews en achtergrondverhalen. Meld u nu aan!
