Ja, ik ben er erg trots op. Iedereen die me kent, weet dat! Afgestudeerd aan de Hoge Hotelschool te Maastricht. Die trots, dat is iets wat er binnen die kasteelmuren ingeprent wordt. Dat mag ook, want wauw, wat is het een mooi instituut.
Overigens, ik neem aan dat alle afgestudeerden van de hotelscholen in Nederland precies zó denken over hún hotelschool! Want we zijn ook eigenlijk wel een apart slag mensen. In ons doen, ons laten en ons denken: flamboyant, kleurrijk, spraakzaam...
‘Showpony’s’ noemde een van mijn vrienden tijdens mijn studententijd ‘ons’. Die term ben ik nooit vergeten. Een vriend die overigens niet aan de hotelschool studeerde. Saillant detail.
Goed, het bruggetje dat dit verhaal nodig heeft en waar ik naartoe wil, is het volgende: toen ik opgeleid werd aan de hotelschool, was hét summum in de hotellerie je opleiding tot general manager. En al helemaal in een prachtig hotel in het buitenland. Dat was écht de bom. Nu is het voor mij anders gelopen. Ik ben ondernemer in de hotellerie geworden, maar denk nog bijna elke dag aan hoe het was op de hotelschool. En GM, dat was dé samenkomst van alles waar je voor gestudeerd had.
Hoe vaak kom je in het buitenland niet Nederlandse, of in Nederland afgestudeerde, GM’s tegen. Een bonte vogel, een bevlogen ‘showpony’. Iemand die ziel brengt in het huis én een team maakt. Dat is echt fantastisch, want je voelt die sfeer als je een hotel in loopt. Onlangs nog, in het buitenland, zei ik tegen mijn vrouw (overigens ook afgestudeerd Hotello): “Wedden dat er hier een rondloopt.” En jawel hoor, voordat we het wisten, zaten we ’s avonds in de bar te kletsen met een mede-hotello die als GM werkte in het prachtige vijfsterrenhotel.
Ik snap als geen ander dat de branche aan het veranderen is, onder andere door AI, onder druk staande marges en private equity. Maar ik wil echt in de bres springen voor de GM’s die ik hierboven beschrijf! Ik moet er niet aan denken dat de GM van de toekomst een grijze muis is. Iemand die door corporate aangesteld wordt en die Excelsheets moet bewaken. Daar zijn er genoeg van in de hoofdkantoren (zoals wij die ook bij Black Label Hotels hebben). Ieder zijn job, en het mag best wrijven tussen de Excel-strijders en de GM’s, maar wees nou eerlijk: onze general managers moeten bevlogen showpony’s blijven. Dat kan niet anders. En waarom? Ze brengen performance in wat misschien niet direct meetbaar is. Guest satisfaction, employee satisfaction, ‘going the extra mile’. Als GM ben je het gezicht van je hotel en doe je ertoe. Niet de corporate clustermanager, maar de GM maakt het verschil. En ik hoop van ganser harte dat we ze blijven opleiden, de dames en heren die ervoor gaan!
Meer Martin Hendricks?
Martin Hendriks is sinds het eerste nummer van 2026 vaste columnist van Hospitality Management. Hij is oprichter en CEO van Black Label Hotels, een Limburgse hoteloperator.
%20(1).png)
Laat geen kans liggen en ontvang twee keer per week de belangrijkste marktontwikkelingen, trends en praktijkinzichten. Inclusief branchecijfers, interviews en achtergrondverhalen. Meld u nu aan!
